İnan pek iyi değilim aslında pek birşeyim yok

          Nasılsın, İyi misin, huzurlu musun? Bulabildin mi o hep bahsettiğin gerçek mutluluğu..

          
          Ben mi? İyiyim ben hep aynı bildiğin gibi iyiyim işte. Bilirsin yüzümde o bitmeyen gülümseme beni mutlu gösteriyor işte. Yalandan sevmeler, seni seviyorumculuk oyunları, bitmeyen geceler, başlamayan sabahlar, stabilize duygular, geç kalınmışlık hissi, pişma… ya da her neyse işte..

          Saçlarım seyreldi birazcık ona canımı sıkıp duruyorum bu aralar ama belli etmiyorum, tahmin etmişsindir sanırım gurur yaptığımı. Geçenlerde bir şey öğrendim, yollar farklı ve zıt olsa dahi bir manevrayla yolları kesiştirebilme yeteneğine sahipmiş insanlar. Ne saçma değil mi, seninle ben, yollarımızın yanlışlıkla da olsa kesiştiğini bir düşünsene. Biz farklı yönlere bakıyor olurduk heralde ya da göz temasımız olsa bile görmemezliğe gelirdik birbirimizi. Bu uyku hapları da bazen böyle saçma düşüncelere sevk edebiliyor insanı. İki cümle kurayım derken sabah olmuş, birazcık gözlerimi dinlendirmeliyim ki gözlerimin şişliği belli olmasın. Bir sigara içip yatsam daha iyi olacak diyecektim ki o da bitmiş. Sigaramın dumanına benziyor hayal ve isteklerim sadece beni zehirliyor ve uçup gidiyor.

          Neyse iyi olduğumu söylemek istemiştim sadece senin iyi olduğunu duydum da. Bu arada ben de salağa yatıyorum şu aralar ve umursuzca davranıyorum. Kısa bir mutluluk yaşatıyor insana, bu kendime işlemeye çalıştığım karakteristik özellik ve sonra geçiyor gidiyor o mutluluk da.. Ne yapayım doğallık içime işlemiş benim. Hayatı benim karakterimle yaşamak daha güzel saf ve sek. Hep yaşamak olmaz değil mi, arada bir de ölmek gerek..

          Geçenlerde seninle en çok vakit geçirdiğimiz kumsala gittim. Dünya gittikçe daha da kötüye gidiyor. Eskiden manzarası daha güzeldi sanki kumsalın, ya da bana öyle geliyordu, ne bilim eskiden biz de güzeldik. Kesinlikle dünya daha da kötüye gidiyor.

         Ama ben iyiyim, gerçekten.. Sadece bazen saçmalayabiliyorum…