Bizi doğurdu, yemedi yedirdi, içmedi içirdi ve üstelik 9 ay karnıda taşıdı. Annelerimiz bu fedakarlıkları yaparken henüz biz çok küçüktük. Büyüdük birşeyler değişti mi peki, kesinlikle hayır hala el üstünde tutuyorlar ve bizi büyük bir aşk ve şevkle sürekli kol kanat geriyor, biz farkına varalım ya da varmayalım şefkat dolu gözlerle izimizi sürüyorlar.
Ben hem anneler gününü hem de sevgililer gününü annemle beraber kutluyorum çünkü hem annem hem de aşkım. Ben annemin ilk göz ağrıyım, o da benim ilk aşkım. İlkler unutulmazdır. Bizi, ilk kez büyük bir aşkla ve sevgiyle kucaklayan, geceleri bizim için uykusuz kalan, en ufak bir homurdanma olmadan her işimize koşan annemiz ilk aşkımız olmayı da hakediyor. Anneler sevgiliniz gibi trip atmaz. Eve gelirsiniz yemek hazırdır. Ders çalışırsınız, hasta olursunuz ya da en basiti yorgunsunuzdur yediğiniz önünüze yemediğiniz arkanıza gelir. Ama bazen siz bir annenize bir bardak su getirmekten yoksunsunuzdur. O buna aldırış bile etmez unutur gider. Sevgiliniz yeri gelir bir yıl önce şunu yapmıştın hatırladın mı der donar kalırsın. Trip atmadan, her türlü olumsuzluğu unutma yolunu giderek karşılıksız seven annelerimizin bize olan aşkı, aşkların en büyüğüdür.
Anneler bizim en önemli varlığımızdır. Onlar bize en büyük hediye yaratanın büyük bir armağanıdır. Annelerimiz hayattayken onların değerini bilelim onlara sımsıkı sarılalım ve sevgimizi sakınmadan çekinmeden onlara göstermeye gayret edelim, sadece bugün değil hergün. Çünkü yarın çok geç olabilir..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder