Bu iskele kadar yalnız, sessiz ve sakin olmak istiyorum ... Ruhuma ve bedenime bu iyiliği umarım yapabilirim. Özellikle bedenim üzgünüm seni hiçbir zaman yalnız bırakmadım hep ruhumu kıskandın durdun. Çünkü ruhum çoğu zaman yalnız, sessiz ve sakinken bedenim hep bir şeylerle ve kimselerle bu dengeyi bozarak insanların ruhlarını ve kalplerini satın almış ve bedenini ruhunun bir parçası gibi göstererek birçok kimseyi sevgili sıfatıyla yanı başında taşımayı başarmıştı. Başarı değildi aslında ama o bunu başarı sayıyordu işte, ne büyük bir aptallık. Bu sentez ikileminde hep kendi içinde savaşıp durdu bu kalp. Bir iç savaş vardı ruhu ile bedeni arasında ve artık barış imzalama zamanı. Bu barış ancak kendim olmaktan geçiyor. Bu tan vakti işte tam vakti ve bu vakit beni düşüncelere sevkediyor. Tan vakti sessizliği, hayatımda yeniden yeni bir karar vermemi sağladı. Umarım ruhuma ve bedenime bu iyiliği yapabilirim. Bu iskele kadar yalnız, sessiz ve sakin olmak istiyorum..
